Melek güncesi

tam 63kg oldum! :(

sinirden stresten üzüntüden.. sebep cok.. kendimi her talihsiz olayda birseyler yerken buluyorum. kendimi yiyorum farkinda degilim. kendi kendimi yiyip bitiriyorum derler ya o hesap iste.. kendi kendimi yiyorum ama bitiremiyorum aksine daha cok cogaliyorum..

bildigin 63 olmusum yahu!! :(

ne vardi? sadece yalnizlik..

bana ait olmayan bir yalnizlik

ne var dedim kalbinde ne var?

girdim baktim bombostu..

bosluklari doldurmak bana göre degil..

nasilsa bir gun tum sevdiklerim mesgule atilan bir telefon olacak.. yuzume kapanan celik bir kapi.. onume bir anda inen bir duvar..
ne gerek var olmeme?  zaten olmusum ben  aglayanim yok..

bu da farketmez ben aglarim kendi naasima..

ve yosunlar cöktü yine dibe.. dalgalar dindi,  hava artık cilgin degil bağirmiyor bana.. doğaya yenilip ölmüs olabilirim, denizin dibinde duruyor cesedim.. yosunlarla beraber cökmüs dibe.. bakiyorumda tek gözüm yok, hayata iyi bakamamisim megerse.. sonra agzim kapali, yeterince iyi konusamamisim.. ya da dogru? ya da herkese kazandiracak sekilde.. ellerim arkamda, cansiz olmalarina ragmen sımsıkı tutmuslar birbirlerini.. bagliyim.. hep bir mahkum muydum ben? hic mi kendi yarattigim saglam zincirleri koparacak gücüm olmadı? yoksa bu sadece bir oyun muydu benim suclu rolü oynadigim? bacaklarım hareketli sanki.. canım yok bedenimde ama hareket ediyorlar. o kadar alismislar ki kacmaya.. sevgiden, nefretten, düsmandan ve hatta dosttan.. görüyorum yine cansiz, gecen gün tekrar gelmistim buraya.. bakıyorumda, cürüyorum yavas yavas.. isterdim de olmazdı.. simdi oluyor ya! mutlumuyum? değilim.. yine mutsuzluktan çürümeye mahkumum..

şimdi çok uzak bir hatıra gibi
o yaşadığımız boynumda bilmece gibi bir düğüm
dört kısa günden bana bir garip sızı kaldı
bir de deli özlemin

ben senin gözlerinin yalan dolan bakışlarını bile sevdim
ben sana bir annenin evladına duyduğu hisleri besledim
ben senin bal gözlerinde
dört kısa günde bilsen neler neler gördüm
sahteyle gerçeğin karmaşasını
yine de sevgini özledim

insan böyle bir duyguyu yaşarken
gerçekle yaşamla bütün bağlantıları kopmuşcasına
ayakları yerden kesiliveriyor
hoş bi zaman bu bağlantısızlık da
yaşam kadar gerçek ve doğal
biliyor musun belki iyi oldu ama
biz yere erken indik
şimdi yarım yaşanmış o şey boynumda düğüm

dört kısa günden bana bir garip sızı kaldı
bir de deli özlemin..

dört günlük bir şey işte
güzeldi yaşandı ve bitti diye düşündük
oysa bir duygusal yük vurduk yüreklerimize
kırılıp döküldük
bir zaman gözlerimizde çiçek açardı
biz hep umudu söndürdük
özledim çiçekleri
sevdiğimiz ne varsa herşeyi özledim

özledim ellerini
gözlerini
ve yanık kokunu özledim
…..

sezen aksu