önce acı esigi nedir ne degildir bunu anlatalim..

agri esigi diye de adlandirilan bu olay, agriya ve aciya dayaniklilik duzeyini anlatmak icin kullanilir. kadinlarin agri esiginin erkeklerden daha yuksek oldugu bilinmekte, bilimadamlari bunu kadinlarin dogurgan olma ozellikleriyle bagdastirmaktadir. bedensel agri esiginiz ne kadar yuksekse, bedensel aciya o kadar dayaniklisiniz demektir. bir nevii tahammul siniridir aslinda..
haliyle dusuk olmasinin da, yuksek olmasinin da avantajlari ve dezavantajlari vardir.. polip düsürüp! sonra da hic birseyim yok hadi gezelim diyen biri olabilirsiniz ve ertesi gün doktorunuza anlattiginizda size mavi ekran görüntüsü verebilir ki cok sancilidir bu polip olayi son raddedir, ameliyat gerektiren bir olaydir..

simdi de büyü dükkani isimli kitaptan bir alinti yapalim..

“herhalde savas atesinin tek hayali, zafer meşalesinin alevine dönüsmek olsa gerekir. zafer meşalesi ise ancak savastan arta kalan, yakilip yikilmis savas alanini aydinlatir. ne yazik ki savaslardan sonra görüp görebileceginiz tek sey budur. ve anlarsiniz ki, savasta önemli olan savaşma gücünüzden cok, aciya dayanma gücünüzdür!”

iste simdi tamda bu konuda birsey daha eklemek istiyorum, maddi hayatta yani fiziksel olarak bizler aciya dayandikca tahammul sınırlarimizda artmaktadir, örnegin yürümeye baslayan bir cocugun ilk düstügü zaman ki acısı ile sonra ki zamanlarda düsmelerinde ki acısı bir degildir (hatta sonra kafasini gözünü patlatir bana misin demez).. iste manevi hayatta ki acilarimizda bu sekildedir..

kimimiz cokta samimi olmasa da bir arkadasindan kazik yediginde bunu hazmedemezken bir digerimiz senelerdir bircok sey paylasmis oldugu sevgilisinden ayrilir ve hayatina devam eder.. böyle insanlari gördügümüzde “ne kadar gamsiz” deriz oysa ki bu gamsizlik degil sadece diger kisinin manevi tahammul sınırlarini coktan asmis olmasidir..

yasadigimiz maddi ve manevi kayiplar bizleri güclendirir, sadece karsimizda ki kisiler bunu algilar yada algilayamaz, kimisine hastalik hastasi derler aslinda agri esigi düsüktür, kimisine gamsiz derler oysa ki yasadiklari bir hayata sigmayacak kadar agirdir..

yazimi mevlana’nin bir sözüyle bitirmek istiyorum..

“ben ol ki bilesin”